Inloggen (e-mail/wachtwoord)

Een grof schandaal

Geplaatst op: 24-10-2014
door: Remco de Ruig
cursist

"Het moet toch echt niet gekker worden." Ik sta op een volgepakte pont naar de NDSM-werf en een volslanke Amsterdamse in een donderwolkgrijs mantelpak en bijpassend stemvolume trekt mijn aandacht. "Ik heb gisteren een brief aan het Parool geschreven. Het is toch werkelijk van de ratten besnuffeld." Ze praat tegen wat ik aanneem haar moeder is. Een spichtig vrouwtje met een verse watergolf en een uilenbril die als een verrekijker om haar nek hangt. Ze zit in een rolstoel. Waar windt haar dochter, die me met haar mantelpak en Marqt-boodschappentas niet onbemiddeld lijkt, zich zo onbedaarlijk over op?


 


Staat haar moeder al jarenlang op een wachtlijst om in hetzelfde verpleeghuis te mogen wonen als haar zieke en bedlegerige echtgenoot? Maar, afgezien van haar jampotglazen en rolstoel, is zij wellicht nog "te gezond" om daar haar intrek te nemen? Ik heb daar pas nog over gelezen, mensen die na vijftig jaar samen zo richting het einde alsnog ongewild gescheiden raken. Deze generatie is namelijk nog opgevoed met een grote mate van respect en eerbied voor mensen in een witte jas. Daar gaat men niet tegenin, dat zijn mensen die "doorgeleerd" hebben en wiens kostbare tijd niet verspild dient te worden. Gelukkig lijkt haar dochter me van het meer doortastende type. Een behoorlijke steun lijkt me dat, en ik vraag me af wat er met mensen moet van die generatie die geen mondige kinderen hebben die het voor ze opnemen. Ik zou toch eigenlijk ook wat meer vrijwilligerswerk moeten doen op dit gebied. Of om te beginnen eens wat vaker langs bij mijn eigen oma die in een bejaardenhuis in een buitenwijk van Amersfoort op visite en/of de dood aan het wachten is. Ze brengt haar dagen voornamelijk door met TV kijken met het volume zo hard afgesteld dat de Delftsblauwe sierborden hangen te trillen aan de muur. Het verbaast me dat ze nooit de politie aan de deur heeft gehad maar haar buren zijn waarschijnlijk net zo doof als zij.


 


"Vroeger was het in oktober, vorig jaar september." De vrouw op de pont praat verder. "De hele traditie gaat zo naar de verdoemenis. Met al dat gedoe rondom Zwarte Piet snap ik echt niet hoe ze het in hun hoofd halen om nu al eind augustus pepernoten in de schappen te hebben."


 


Uit de rolstoel klinkt een iele stem. "Ik vind ze anders wel lekker." 


 


Reageer (1)