Inloggen (e-mail/wachtwoord)

Sorry, sorry, sorry

Geplaatst op: 07-02-2012
door: Marlies
cursist

Beste Vuilnisophaler,


Sorry, sorry, sorry!  Het was ontzettend onhandig van mij om mijn fiets zo dicht bij de vuilcontainer in het fietsenrek te zetten. Ik weet het; twee meter afstand is heel weinig. Echt mega super stom dat ik er niet aan gedacht heb dat ik het voor jou zo goed als onmogelijk maakte om je werk naar behoren te doen.


Het is sowieso al ingewikkeld; een vuilcontainer legen. Je leegt er per dag zo’n vijftig?  Maar geen een vuilcontainer is natuurlijk hetzelfde, toch?  Ieder ding is uniek. Je moet ze waarschijnlijk ook niet behandelen als massaproducten, want dan kan het gruwelijk mis gaan en dat wil niemand. Ik heb me dat niet voldoende gerealiseerd. Mijn onwetendheid heeft me (of beter, mijn fiets) uiteindelijk goed in de puree geholpen.


Ik heb nooit geweten hoe groot de container is die onder dat bescheiden groene bakje zit.  Het moet je toch wel een machtig gevoel geven, iedere keer als je op de knop van je takel drukt? Dat er uit de diepe krochten van onze straten zo’n beest  kan verrijzen. Een beest waarvoor jij verantwoordelijk bent. Ik kan me de druk waaronder je moet werken haast niet  voorstellen.


Hoe voel je je trouwens, nu het mis is gegaan? Heb je wel geslapen vannacht? En wat zei je vrouw? Het is natuurlijk nogal heftig dat je de container na het legen niet meer terug de grond in kreeg. Dat hij bleef haken en daarmee alles om zich heen verwoestte.


Ik schrok nogal toen ik uit mijn raam keek. Het leek wel een slagveld. Die stoere container hulpeloos schuin boven zijn gat. Zijn stalen zijkant was terecht gekomen op mijn waardeloze fiets. En natuurlijk kon die het gewicht van zoveel kracht niet aan. Natuurlijk zakte mijn fiets in als een pudding.  Natuurlijk klapte mijn wiel dubbel. Ik belde meteen naar je baas, de gemeente. Ik wilde je spreken. Zo snel mogelijk. Want hoe zou het met jou gaan? Je baas kon me niet verder helpen.  Je was nog niet teruggekeerd op het hoofdkantoor. Ik maakte me zorgen. Je baas kon me wel doorverbinden met een andere collega, maar ook die kon me niets vertellen. Ik hoorde aan haar stem dat ze schrok. Was dit voor jou de eerste keer dat het zo mis ging? Ik beschreef haar de situatie die ik zag vanuit mijn raam. Ze werd er stil van. Ze verbond me weer door. Ik wachtte, maar twintig minuten ofzo, en toen hoorde ik tuut, tuut, tuut. Er is vast iets misgegaan met doorverbinden. Vandaar deze brief waarin ik je zeg: maak je over mijn fiets maar geen zorgen. Die gooi ik gewoon in de vuilniscontainer.


 


Reageer (0)