Inloggen (e-mail/wachtwoord)

Putjes

Geplaatst op: 30-11-2011
door: Enikö Hajas
schrijfgenoot
Met een goed gevulde maag lees ik mijn woorden in mijn ochtendpagina’s van 2 maanden geleden terug.

“Vandaag weer lijnen, misschien iets meer streng dan gisteren, want ik ben erg zwaar geworden. Kan niet zo door. Ik snap niet, sinds ik sport ben ik 2 kg zwaarder geworden.”

Putjes

 Met een goed gevulde maag lees ik mijn woorden
in mijn ochtendpagina’s van 2 maanden geleden  terug.

“Vandaag weer lijnen, misschien iets meer
streng dan gisteren, want ik ben erg zwaar geworden. Kan niet zo door. Ik snap
niet, sinds ik sport ben ik 2 kg zwaarder geworden.”

Ik hap nog in een stukje chocoladeletter van
mijn zoon. Wat is het nou met mijn obsessie van lijnen, sporten, afvallen?
Sinds ik dit stuk heb geschreven ben ik weer 2 kg afgevallen. Niet iets om blij
mee te zijn, want ik ben dan ook gestopt met sporten. Dat moest van de dokter.
Ik heb dus alleen 2 kg spieren kwijtgeraakt… Nou, prima dan, dacht ik, als ik
niet mag sporten dan ga ik ook weer lekker eten. Heb ik tenminste iets aan
het  niet sporten.

Heerlijke franse kaasjes, zwaar robijnkleurige
portjes en vooral veel Nederlandse kost. Erwtensoep en zuurkoolschotel met heel
veel aardappelen, spekjes en worst. Veel worst! Oh wat had ik daar zin in.
Buiten donker, gezellige kerstversiering in de etalages, kaarsjes branden op
tafel. Wat houden we toch van elkaar. Eigenlijk valt het best mee in Nederland.
Winter is het beste seizoen in dit land. Consumeren en binnen blijven. Niet te
sociaal doen, boekje pakken en knus lepeltje lepeltje in bed liggen met mijn
liefje.

Hap, nog een chocolatje in mijn mond. Het
schrijft beter met endorfine. Even terug naar het begin. Is dat eeuwig janken
om niet kunnen afvallen, boos op mezelf zijn en met afkeer in de spiegel kijken
het eigenlijk waard? Om slank te worden? De afgelopen 5 jaar heeft niet veel opgeleverd.
Na 30 jaar “jojoloos” leven is het tijd om toe te geven dat ik niet kan afvallen.
En dat, dat oke is. OKE. OKE!

Hmm. Ik word nu net zo dwingend dan met mijn
Spartaans afval aanpak. Misschien moet ik maar naar een “rozijntje” kijken om
na een welverdiende mindfullness meditatie mijn innerlijke stem te horen.
“Eniko, lieve schat, je bent mooi hoe je bent.  Je bent goed genoeg. Ik zie jou. Ik erken jou. Je bent OKE!...”

Nee, nee. Ik ga voor de spiegel staan en al
mijn kwaliteiten benoemen. Dan ben ik echt bewust van mijn impulsief-obsessief
winkelgedrag, mijn Bourgondisch kookkunsten, mijn suiker afhankelijkheid en
mijn doorzettingsvermogen om uren op de bank naar televisie en laptop te
staren. En mijn leergierig nieuwsgierigheid naar nieuwe smaken. Vormen. En
soorten. Eten. En chocola. Gebak. En taart. En gewoon allerlei soorten lekkers.

Het mag toch? Op je 37ste genieten
van het leven? Zijn? Zen zijn? Een zijn met de Universe? En met al dat lekkers?

Ik merk dat ik er niet uitkom. Oh ik wil het
zo graag goed vinden dat ik op mijn 37ste 10 kg zwaarder ben dan op
mijn 27ste. Ik ben ook zeker 10x gelukkiger dan toen. Het lukt me
echter niet om de groeiende vetlagen en bijhorende putjes te accepteren. Ik
weet hoe gelukkig ik ook kan zijn als ik slank ben.

Omarmen van mijn passie voor eten en drinken
kan niet tegenover  het afwijzen
van mijn lichaam staan. Wat een dilemma. Ik heb nog veel sessies nodig. Met
mezelf dan. Ik ga nu 10 keer opschrijven:

 

Ik ben mooi met putjes.

Ik ben mooi met putjes.

Ik ben mooi met putjes.

Ik ben mooi met putjes.

Ik ben mooi met putjes.

Ik ben mooi met putjes.

Ik ben mooi met putjes.

Ik ben mooi met putjes.

Ik ben mooi met putjes.

Ik ben mooi met putjes.


Reageer (3)