Inloggen (e-mail/wachtwoord)

Winterklaar

Geplaatst op: 29-11-2011
door: Sanny
schrijfgenoot
Bij The Writer's Way

Een paar weken geleden, de winter in het vooruitzicht, bedacht ik dat mijn huis dringend toe was aan wat gezelligheidsverhogende elementen. Sinds ik het vijf jaar geleden kocht, was er namelijk weinig gebeurd. Boven de eettafel hing bijvoorbeeld nog steeds een peertje dat niet werkte. Dat had ermee te maken dat de dimmer het niet deed. Vriend B. – altijd even behulpzaam – had de dimmer op een avond uit elkaar geschroefd ‘om te zien wat er aan de hand is’, om vervolgens te concluderen dat ‘onduidelijk is wat het probleem is’ zodat ‘het ook niet opgelost kan worden.’ Tegen dergelijke logica kon ik niet op, en dus was het daarbij gebleven.


Nu goed, op een zonnige zaterdag fietste ik naar het bedrijventerrein in de buurt van mijn huis, waar zich wat doe-het-zelf-zaken bevinden, vol van blijde verwachting over wat komen ging. Ik zwierf er van verlichting naar verf. En van kerstdecoratie naar de afdeling boor- en andere machines, waar ik langs de clichématige mannen met afgezakte broeken, zichtbare bilnaden en een hongerige blik in de ogen manoeuvreerde. Helemaal aan het einde van de immens grote hal, ergens na de wc-potten en gipsplaten, viel mijn oog op eindeloze rollen vrolijk en minder vrolijk gekleurd behang, met dan wel zonder motief. Mijn aandacht was getrokken. Ik ging de witte muur in de buurt van het treurige peertje verrassen met zo’n fraai fluweelzacht behangetje in warm bordeauxrode tint met gouden print – zoiets wat veel mensen al jarenlang hebben en waar ze onderhand wellicht wat op uitgekeken zijn maar toch laten ze het zo. Behang is immers niet zo eenvoudig te verwijderen.


Aldus geschiedde. Nou ja, ik kocht het behang en een pot behanglijm. Thuisgekomen bestudeerde ik de gebruiksaanwijzing. Voor de zekerheid keek ik ook nog even op internet. Ik spreidde een lading oude kranten uit over de parketvloer en over de eettafel, die als knip- en lijmtafel dienst deed, en verloste de keukentrap uit de kou van de balkonkast. Toen ging ik, gewapend met een meetlint en in de stellige overtuiging dat ik het allemaal precies volgens de regels deed en dat het zeker een succes werd, aan de slag.


Nog geen twee uur later was de situatie ongeveer als volgt. MacbookAir hing ondersteboven aan het plafond, de lijmkwast ernaast. Een spoor van plakkerigheid met fragmenten krant en halverwege een sok, liep van de woonkamer over het parket naar de keuken. Twee verdwaalde muggen hadden zichzelf op de tafel vast gevlogen. Ik kon niets meer aanraken zonder dat het onmiddellijk aan mijn handen bleef kleven. De scheur in het keukenzeil leek echter gerepareerd, een onverwachte meevaller. En het behang? Dat zat scheef, met hier en daar een luchtbobbel, die ik met een naald doorprikte waarna ik het behang in een kreukel tegen de muur vleide. Ondanks mijn nauwgezette berekeningen – ik had ze zelfs opgeschreven – werd het gouden patroon bij iedere rand doorbroken. Aan de onderkant krulde het tegen de plinten. De zorgvuldig geknipte uitsparing voor de wandcontactdoos? Nah, laten we het over iets anders hebben.


Gelukkig kwam B. vorige week weer eens eten. Hij wierp een blik op de ravage op de muur. En op het peertje. Ik glimlachte charmant en schoof met een plakkend geluid de fles wijn zijn kant op. ‘Neem nog een glas’, zei ik bemoedigend. ‘Na een paar glazen ziet het er perfect puik uit, heus.’ Hij krabte in zijn weelderige krullenbos en trok een wenkbrauw op. ‘Weet je’, zei hij, ‘ik koop vanavond nog een nieuwe dimmer voor je, dan is dat tenminste eens een keer geregeld. Dat scheelt. Zul je zien.’


Reageer (2)