Inloggen (e-mail/wachtwoord)

Roze!

Geplaatst op: 23-10-2011
door: Lian
cursist

Nog voordat mijn dochter geboren werd, nam ik mij voor mijn kind(eren) zo veel mogelijk te beschermen tegen seksegebonden verwachtingspatronen. Ik zou mijn kinderen helpen opgroeien tot  persoonlijkheden met eigen voorkeuren, wars van rollenpatronen.


Dus ging ik vlak na haar geboorte op zoek naar babykleding die niet bedoeld was om haar nog sekseloze verschijning te compenseren met een zoetsappige roze outfit, maar om haar warmte en comfort te bieden. En natuurlijk om haar er leuk uit te laten zien, doch niet persé meisjesachtig. Vooral in haar babytijd bleek dat een hele opgave. Vanaf het moment dat ze anderhalf was, ging er gelukkig een wereld van kleur voor me open: wat een verademing! Eindelijk kon ik mijn dochter kleden in stoere broeken met hippe, bontgekleurde shirts, een vrolijk en ondernemend kind waardig.


Met speelgoed was het eenvoudiger. Er kwamen blokken, een bal, boeken, knutselspullen en een pop (die ze vervolgens jaren links liet liggen). Mijn dochter bouwde, las, knutselde en speelde vooral graag buiten.


Mijn voornemen werkte totdat zij vlak voor haar vierde verjaardag eigenhandig roze tot haar lievelingskleur bombardeerde. En met het roze kwam de eerste Barbie. En daarna de vraag naar méér Barbies. Ook al lag Barbie nummer 1 na een dag kammen, met drastisch uitgedunde haardos onderin de speelgoedlade…


Een nieuw tijdperk brak aan: dat van roze, tierelantijntjes en héél veel jurken en rokjes. De vrienden waar ze mee ravotte werden ingeruild voor vriendinnen, waarmee ze hele middagen prinsessenjurken aan- en uittrok. Voor ik het door had, was mijn stoere tomboy veranderd in een prinsesje. Mijn hele opvoeding die erop gericht was om zo min mogelijk te sturen op sekse leek in één klap tenietgedaan door… Ja, waardoor eigenlijk? Waren het de oma’s, die met hun geleuter over roze, poppen en rolbevestigend gedrag mijn dochter op andere gedachten hadden gebracht? Of was het groter: de (consumptie)maatschappij die meisjes probeert te overtuigen dat je pas meetelt met een kist vol Disney-prinsessenjurken, een Littlest Petshop Rescuecenter en een paar Lelli Kelly-schoenen met hakjes? Of was het simpelweg de druk van leeftijdgenootjes die feilloos wisten te vertellen wat een meisje wel of juist niet doet en draagt? Ik weet het niet, maar hoop dat dit slechts een ‘fase’ is. En dat ze op enig moment  het juk van seksegebonden verwachtingspatronen van zich af zal werpen.


Tot dat moment blijf ik mijn opvoeding toepassen op haar broertje. Ik laat zijn haar lang (het krult zo mooi), lak zijn teennagels roze (dat vindt hij prachtig) en laat hem prinsessenfilms kijken…


     


Reageer (0)