Inloggen (e-mail/wachtwoord)

Verstopt

Geplaatst op: 22-10-2011
door: Petra Hollak
cursist

De
verharding van de samenleving, het toenemend egoïsme, het is inmiddels bekend,
deze trend, en we banen ons er een weg doorheen, meedoend, ons ergerend, of ons
er zo min mogelijk van aan trekkend. Een teken des tijds en de keerzijde van de
grote welvaart waarin wij leven. Een rationalisatie die vaak een vrijbrief
lijkt voor zuchtende acceptatie.

 

Maar de
tegenbewegingen komen als vanzelfsprekend ook op gang. De overheid verzet zich,
probeert ons op andere gedachten te brengen en helpt een handje mee. Met
stijgende verbazing zie ik de billboards langs de weg verschijnen waarin ik op
mijn burgerplicht wordt gewezen in geval van het toevallig getuige zijn van een
misdaad. ‘Wees geen held maar doe je plicht en maak een foto met je mobieltje’.
Wij brave burgers, die pet past ons allemaal! Met name Sire heeft een ruim
aanbod om ons op onze tekortkomingen te wijzen. Hou gestreste ouders die hun
werkweek langs de sportvelden op hun kinderen afreageren in de gaten, sta op
voor ouderen in de tram of bus, vergeet die vriend of vriendin van vroeger niet
die nu ernstig ziek is, hou je korte lontje in bedwang, geef je kinderen gezond
te eten, raak niet zo vervreemd van jezelf dat je niet meer weet hoe je met
aardige mensen om moet gaan, let op, je bent onbewust asociaal!

 

Is dit dan
wat we willen? Deze betuttelende geheven vinger van papa overheid die ons,
kleine kinderen, vertelt wat we wel en niet mogen doen? Ik weet niet hoe het u
vergaat, maar zelf word ik erg opstandig als anderen denken mij de les te mogen
lezen en of ik dan nog voor mezelf in sta… Maar dat was nou juist níet de
bedoeling!

 

Maar wat
dan wel? Het moge duidelijk zijn dat de ieder-voor-zich-mentaliteit leidt tot
verloedering en eenieder zal zeggen dat dat niet is wat hij wil. Terug naar
vroeger tijden dan, naar meer saamhorigheid, tijd voor anderen en échte sociale
contacten? Die behoefte is voelbaar, kijk maar naar de talloze stille tochten
die de laatste jaren in extreme gevallen worden georganiseerd omdat mensen dan
ineens voelen hoezeer ze elkaar nodig hebben. Is er echt zo’n tragische
aanleiding nodig om de computer dicht te klappen en elkaar te vinden? De
waarheid zal wel ergens in het midden liggen. Maar om die te zien, écht te
zien, moeten we de veiligheid van de anonieme verstopping achter schermpjes en
oordopjes los durven laten zodat we weer om ons heen kunnen kijken. En da’s
best eng.


Reageer (0)