Inloggen (e-mail/wachtwoord)

Bergen

Geplaatst op: 04-05-2019
door: Karina
cursist

Een column van 500 woorden (plus zeven). 

Bergen
Ik keek naar het programma 'Van Atlas tot Arabië' en liet me door Kefah Allush meevoeren door het woeste landschap in het zuidwesten van Iran. Pubermeisjes, gewapend met een geweer en gekleed in spijkerbroek, hoedden overdag schapen in de genadeloze bergen. 's Avonds kleden ze zich als Arabische prinsessen en schenken de gasten thee. Ze behoren tot de kleurig geklede stamleden van de Kamzeh. Dit is een van de weinige Arabische woorden die ik ken: kamzeh betekent vijf. Dit volk spreekt Arabisch in een land waar men voornamelijk Perzisch spreekt. Ik ben altijd onder de indruk van de manier waarop de tweetalige Kefah zich voorstelt en zijn naam uitspreekt met een onvervalst Arabische keelklank.
De volgende dag vertel ik erover aan mijn cursisten in de inburgeringsgroep halfgevorderden, waarin verschillende nationaliteiten vertegenwoordigd zijn. Er zijn cursisten uit Iran, Syrië, Eritrea en Afghanistan. Zij moeten leren over de Deltawerken, de polders en ons geploeter onder zeeniveau. Ik zei dat ik onder de indruk was van het landschap in Iran, de totaal andere wereld dan we hier in Nederland kennen. Het contrast kan niet groter zijn.
Sara zegt: 'Ik hou niet van de bergen'.
Sara is dertig jaar en komt uit Afghanistan. Het is een montere vrouw met een mooie uitstraling. Ze komt meestal licht bezweet binnen na de negen kilometer op de fiets van huis naar de taalschool. Ze heeft zich onlangs aangemeld voor de vervolgcursus B1. Binnen de kortste keren kom ik veel over haar te weten. Ze heeft twee zoons van 8 en 10 en een dochtertje van 2 dat in Nederland is geboren. De tweede les kwam ze met kies- en tandpijn op school en nam paracetemol. De tandarts had tegen Sara gezegd dat haar tandvlees in slechte conditie is en dat ze moest stoppen met borstvoeding. Een week later was het zover. Ze was, zoals altijd, als eerste in de klas en vertelde dat ze pijn had aan haar borsten, haar dochtertje kreeg nu een fles. Ze sjorde haar bloes op en liet me haar linkerborst zien. Ik zag schuin boven de tepel een grote afbeelding van een insect, een waterjuffer geloof ik. Onder de indruk vroeg ik: is dat een tatoeage? . "Nee, dat is een plaatje van Albert Heijn', lachte ze en vertelde dat haar dochtertje door deze truc bang is geworden en niet meer aan de borst wil.
Mijn cursisten vertellen niet vaak wat ze hebben meegemaakt voor ze naar Nederland kwamen. Ik vraag er ook niet naar, begrijp dat ze gewoon les willen hebben, desnoods als afleiding .
Sara is een extraverte persoonlijkheid. Openhartig vertelt ze dat ze dus niet van het berglandschap houdt. Met haar gezin heeft ze 36 uur door de bergen gelopen. Vanuit Afghanistan naar Iran, van Iran naar Turkije. Daarna met de boot naar Griekenland, en met een bus naar Servië en nog meer Europese landen. Twee maanden duurde de reis van Afghanistan naar Nederland.
Sara zal nooit klagen over negen kilometer fietsen in de wind over Nederlandse fietspaden, wist alleen het zweet van haar gezicht.


Reageer (0)