Inloggen (e-mail/wachtwoord)

Egel

Geplaatst op: 14-05-2017
door: Klaartje
cursist

Een kort verhaal.

 

Zuchtend keek Egel naar de jurken die uitgespreid op haar bed lagen. De roze bloemetjessprei was niet meer zichtbaar door de kledingstukken die Egel allemaal had gepast, allemaal had uitgedaan en allemaal op het bed had gelegd. Niets stond. Al die jurkjes lieten haar figuur eruit zien als een soort propje. Maar haar figuur wás ook een soort propje, dacht Egel, daar konden die jurken ook niets aan doen. Haar lijfje was klein en rond en de korte pootjes deden optisch ook niet veel goed.

Nog dieper zuchtend draaide Egel voor de spiegel. En die stekels, die eeuwig in de weg zittende stekels, dacht ze terwijl ze wist dat het geen enkele zin had om zich daar druk over te maken. Haar mindfullnes-coach, Vos, herhaalde telkens hetzelfde mantra als Egel over haar stekels begon. ‘Die stekels zitten niet in je Cirkel van Invloed, Egel’ zei haar coach dan. Die gedachte maakte Egel nog verdrietiger dan ze al was. Langzaam zag Egel in de spiegel een zwarte traan vanuit haar kraaloogjes over haar wang biggelen. De mascara was ook al geen succes.  

Egel liep naar de keuken, waar ze een glas water inschonk en op de gebloemde kussentjes in de vensterbank ging zitten. Achter de zelfgehaakte vitrage zag ze de zon vrolijk en genereus schijnen over de deinende vijver, de goedgemutste boomstronken en het jubelende gras. Een ideale dag voor het tuinfeest van Paard. Paard, met haar golvende manen, suèdezachte rug en glimmende hoeven. 

Koninklijk, dat woord paste bij Paard. Koninklijk en in balans. Vos, haar mindfullnes-coach, zou zeggen: ze is in het moment. Egel kon zich niet herinneren dat zij ooit ‘in het moment’ was geweest. De gedachtes van Egel waren als een bord geprakt eten, waarbij ze steeds probeerde het voedsel weer te sorteren. Terwijl ze daar de hele dag mee bezig was, schrok ze van het minste of geringste. En als Egel schrok, wat dus heel vaak was, schoten haar stekels als vuurpijlen omhoog. 

Probeer dan maar eens een vriendelijke conversatie te voeren met een semi-bekende op een tuinfeest.

 

Het tuinfeest vond plaats in de wei van Paard, een uitgestrekt, glooiend grasveld met een tot dartelen uitnodigende kleur groen. Het thema van het feest was ‘Life is a party, so celebrate’, wat ook op een groot doek tussen de bomen in zwierige letters te lezen was. Op de tafels stonden flessen drank in schalen vol ijs versierd met kleurige bloemen. De hapjes werden rondgedeeld door flamingo’s met fluorescerend gekleurde schorten om. Een muziekcombo bestaande uit libellen zorgde voor zwoele achtergrondmuziek. Paard bewoog zich breedlachend tussen de gasten. Bij elke beweging die Paard maakte, danste er een glitterwolkje om haar heen. Egel wist niet of dat kwam door haar persoonlijkheid of door de elegante glittershawl die gracieus over de rug van Paard gedrapeerd was. 

Egel trok haar zwarte jurkje recht - dat jurkje dat ze uiteindelijk altijd aandeed naar publieke gelegenheden - en zwikte al in de eerste paar meters die ze door de wei liep door haar enkel. Ze miste haar platte schoentjes nu al. Bij elke bijna-val flitste verschillende doemscenario’s door haar hoofd: Egel die tegen een flamingo aanviel en daardoor bezaaid onder de hapjes in het feestgedruis lag, Egel die uitgleed en in de vier etages hoge feesttaart viel, Egel die struikelend languit ten val kwam en met haar zwarte jurkje over haar hoofd terecht zou komen waardoor haar corrigerende ondergoed - in net de verkeerde kleur - zichtbaar zou zijn voor iedereen. En met elke gedachte kwamen haar stekels telkens even omhoog. Alsof iemand touwtjes om haar stekels had gebonden en er af en toe een kort rukje aan gaf.

Inhale confidence, exhale doubt’, fluisterde Egel de door haar mindfullnes-coach aangedragen mantra zachtjes voor zich uit. Egel had geen idee waarom het in het Engels was, dat had ze nog niet durven vragen. ‘You don’t have to be perfect to be amazing’, fluisterde Egel er achteraan. Haar Engelse uitspraak was als de gemiddelde bejaarde in de achterhoek. Het woordje ‘confidence’ doet dan eerder kwaad dan goed, dacht Egel zenuwachtig, de moed steeds meer in haar inmiddels met aarde besmeurde hakjes voelen zakken.

 

“Egel!” hoorde Egel achter zich, “Egel, mijn favoriete projectje!”. Toen Egel zich omdraaide zag ze haar mindfullnes-coach, Vos, met open armen op haar af komen lopen. In zijn ene hand een glas Gin Tonic, in zijn andere hand een sigaar. 

“Egel, what on earth doe jíj nou hier?” Zijn staart waaierde charmant achter hem aan, verschillende dierenhoofden om laten draaiend. 

“Oh, hai Vos, nou ja wat een toeval” piepte Egel waarbij haar gedachtes rode uitroeptekens plaatsten bij elk woord - ze had zich helemaal niet voorbereid op zo’n soort gesprek en dan ook nog eens met haar mindfullnes-coach. “Ja, nou het zit zo, ik ken Paard nog van vroeger, basisschool enzo” vervolgde Egel, terwijl Vos haar aan haar pootje meetrok. “En we zaten samen op ballet” riep Egel er met overslaande stem achteraan. 

“Ballet?” bulderde Vos, terwijl hij abrupt stilstond. “Oh my god, Egel. Dat is werkelijk het grappigste wat ik vandaag heb gehoord.”

Grappig, dacht Egel, noemt hij mij nou grappig? Vos had haar nog nooit grappig genoemd. En haar nog nooit aan haar pootje ergens mee naar toe gesleurd. Egel voelde te veel paniek in haar lichaampje om er zeker van te zijn, maar ze dacht een schokje van blijdschap en - zowaar - confidence waar te nemen. Vos die haar grappig noemde, dat had ze in haar meest wilde meditatiesessies niet durven te visualiseren.

“Jongens, luister even” zei Vos, terwijl hij naar het groepje pratende dieren gebaarde waar Egel en Vos naast stonden. Eend, gehuld in een smaakvolle smoking, Olifant, met een indrukwekkende verzameling juwelen om haar nek, en Salamander, die de meest glimmende schoenen aanhad die Egel ooit had gezien, draaiden zich om.

“Dit is dus Egel, jullie weten wel, mijn client, waar ik al die amusante verhalen over vertel.” De dieren knikten instemmend en grinnikten ingehouden. “En Egel hier kent Paard van way back, toen zij samen op ballet zaten, jullie horen het goed: ballet.” Vos stopte even met zijn verhaal, beet op zijn onderlip, en ook de andere dieren kuchten hun lachreflexen weg. Egel had dat nauwelijks door, omdat haar gedachten waren blijven haken bij het woord ‘amusant’ dat Vos in zijn introductie voor haar had gebruikt en ze nu een hevige interne dialoog voerde of dat negatief of misschien wel een beetje positief was bedoeld. 

“Omdat wij allen enórme liefhebbers zijn van ballet, lijkt het mij werkelijk fantastisch als jij, Egel” Vos keek haar nu diep in haar ogen en tikte bij elk woord op haar neusje, “eens een korte demonstratie zou geven van jouw danskunsten”. Hij besloot zijn woorden met een brede glimlach, zo dichtbij Egels gezichtje, dat ze er scheel van keek. 

Egel keek Vos, Eend, Olifant en Salamander in hun verwachtingsvolle ogen. Ze glimlachte, trok haar jurkje recht, wreef even in haar pootjes en kuchte een paar keer, terwijl ze koortsachtig nadacht met welk ander onderwerp ze het gesprek een ‘amusante’ wending zou kunnen geven. De hapjes? Het weer? De verkiezingen in het buurland? Favoriete films?

“Nou?”, vroeg Vos, de klanken net zo lang uitrekkend als zijn wenkbrauwen die vragend de lucht in bewogen.

“Oh. Nou zeg goh” piepte Egel. “Echt superaardig Vos, wat je daarnet zei, over dat amusant enzo, echt superleuk. Nou allemaal, Vos is echt wel heel top als mindfullnes-coach enzo, echt superfijn. Nee maar hartstikke leuk dat jullie benieuwd zijn naar hoe wij balletten en alles, maar ik denk van: ik heb nu ook niet echt de juiste schoenen aan, en dit jurkje, nou ja dat is ook niet echt dans-proof en alles.” Egel zag dat steeds meer dieren in het kringetje bij Vos en zijn vrienden kwamen staan. Ook Paard haar elegante nek stak boven de andere dierenhoofden uit. 

Egel keek Vos in zijn ogen. “Ik voel me er nu niet zo fijn bij, denk ik, om te dansen” fluisterde Egel, “mijn stress-level is echt heel hoog nu, Vos” probeerde ze nog.

Maar de glimlach van Vos werd alleen maar breder, zijn tanden nu onthullend en hij siste Egel toe: “Great things never come from comfort zones, Egel.” Daarna rechtte hij zijn rug, keek om zich heen en begon, in zijn handen klappend bij elke woord, “dans, dans” te roepen. Al gauw namen de andere dieren het over en scandeerde de hele groep met Vos mee.

Egel voelde de woorden door haar lijfje dreunen, in haar hoofd schoten mantra’s en quotes alle kanten uit. Maar Egel wist dat er maar één ding kon gebeuren, en dat gebeurde ook: haar stekels schoten omhoog en haar pootjes en hoofdje verdwenen in een mum van tijd onder het stekelschild.

Een paar minuten scandeerde en joelde de groep dieren nog naar het bolletje stekels. “Easy does it, hilárisch toch” riep Vos er een aantal keer bovenuit, waarna verschillende dieren lachend op zijn schouders klopten. Daarna liepen dieren vrolijk de weide in, schonken de flamingo’s de glazen bij en waren de sfeervolle jazzklanken van de libellen weer te horen.

Egel lag nog steeds opgerold in haar eigen stekels. “Zo ging het vroeger dus ook altijd” hoorde ze Paard nog lachend hinniken, “dit is echt typisch Egel”.

Egel wreef zachtjes haar pootjes tegen elkaar, en legde haar hoofdje tegen de zachte binnenkant van haar pantser. Het voelde als haar bloementjeskussens, het voelde als haar zelfgemaakte vitrage, het voelde als haar net opgeschudde dekbedje. En voor het eerst die dag voelde Egel ontspanning als een bloemetjesdeken warm om zich heen. Met het geroezemoes op de achtergrond, krulde Egel zich nog iets verder op en glimlachte soms bij flarden van gesprekken die ze opving en bij de gedachte dat ze er niet actief aan mee hoefde te doen. Eén voor één doofden de schreeuwende mantra’s en quote in haar hoofd uit.

En toen de meeste dieren naar huis waren, de vuurvliegjes de weide verlichtten en Egel voorzichtig haar stekels introk en met haar schoenen in de hand de weide over liep, had ze nog maar één mantra in haar hoofd: Sometimes great things do come from comfort zones.

En zo liep Egel, twijfelend over haar nieuwe inzicht maar haar comfort zone meedragend onder haar stekels, door de nacht naar huis.


Reageer (0)