Inloggen (e-mail/wachtwoord)

Lekker flexen

Geplaatst op: 06-04-2017
door: Willem
cursist

Willem


Column na correctie

Lekker flexen


Toen ik de telefoon opnam hoorde ik boven het ruisen van de banden haar zachte snikken.
‘Kun je zo een lekker kopje warme thee voor mij maken’. zei ze ‘Ik ben over ongeveer 15 minuten thuis.’
‘Rij voorzichtig, ik zie je zo,’ antwoordde ik.

Terwijl ik de waterkoker vul denk ik terug aan de afgelopen periode. Wat was ze blij dat ze na meer dan dertig sollicitatiebrieven weer een baan had. Nog wel bij haar lievelingsorganisatie: Vluchtelingenwerk. Nauw verbonden met haar doelgroep, waar ze zich al jaren voor had ingezet. Spannend was het toen ze na een aantal maanden in Sneek het nieuwe AZC mocht opzetten. Inrichten, vrijwilligers werven, opleiden, je eigen team. De uitdaging om voor het eerst leiding te geven. Nachten had ze er niet van geslapen. Uren extra eigen tijd had ze er ingestoken. Maar elke ochtend zag ik haar met een smile op het gezicht vertrekken, moe maar voldaan thuis komen. Een topbaan had ze het genoemd met fijne collega’s. Veel complimenten kreeg ze van de organisatie. Ze bleek een topper.

De Wet Werk en Zekerheid is als opvolger van de flexwet een geweldige vondst. Het social product van demissionair minister Asscher speelt in op de veranderende arbeidsverhouding, tenminste dat was de bedoeling. Geen vaste contracten meer maar flexibele arbeidscontracten, waarbij pas na twee jaar of drie flexibele contracten er zicht is op een vaste baan. En bij dat laatste wringt dus de schoen.
Werknemers met flexibele contracten worden door werkgevers de hemel ingeprezen, krijgen extra taken om zich te bewijzen. Dat alles met het vooruitzicht op een mogelijke vaste baan. Een schepje er bovenop dus, meer doen dan er wordt verwacht, een dergelijke kans wil je niet laten liggen. De mens is immers altijd op zoek naar zekerheid en dat weet een werkgever maar al te goed.
En dan komt het spannende moment, het vaste contract ligt binnen handbereik. Vervolgens de domper, altijd met dezelfde smoes.
“We waren heel blij met je, maar helaas kunnen we geen vaste contracten meer aanbieden, er is onvoldoende budget.”

De waterkoker slaat af met een laatste luide sis, als ik het knarsen van haar autobanden op het grind hoor. Ik help haar met het uitladen van de bossen bloemen en cadeaus. Tijdens het theedrinken lees ik, zelf kan ze het nog niet, de hartelijke teksten van haar collega’s. Zo jammer dat je weg gaat, zo onterecht dat je contract niet wordt verlengd. Wat hebben we fijn samengewerkt, we zullen je missen.

Als ik haar betraande gezicht zie denk ik terug aan de verkiezingsuitslag van de PvdA. Van 38 naar 9 zetels zetels, een verlies van 29. Dat komt er van meneer Asscher als je het sociale gezicht verliest. Toch een stukje gerechtigheid. Van mij hadden het nog veel minder zetels mogen zijn.


Reageer (0)