Inloggen (e-mail/wachtwoord)

Grote Sint-Bernhardpas

Geplaatst op: 16-03-2016
door: Suzanne van Dijk
online cursist

Subjectief beeldend

Door het grote raam valt nog een laatste straaltje zonlicht naar binnen. Dieporanje, de laatste kleur die de ondergaande zon vandaag zal afgeven. De straal vangt een verstilde voorstelling. Een diepblauw meer met kleine huisjes erom heen. Wit, grijs, met zwarte daken. Miniatuurcampers staan er voor, langs een miniatuurweg. Het geheel wordt omlijst door imposante bergtoppen. De restjes eeuwige sneeuw maken het af.

Het geelgroene gras is een stille getuige van de warme zomer. De distels gedijen goed. De paarse bloemen geven een extra accent aan het plaatje. Half verborgen in het gras is een paadje uitgesleten. Hij volgde het, die middag. Volgde de honden die uitgelaten een sprintje trokken op die alpenweide.

Zijn bergschoen loopt door op de zijkant van het canvas, samen met het paadje. Stuiten op een witte muur. Nu niet meer beschenen door het oranje licht. In het berglandschap schemert het. De huisjes zijn nauwelijks meer te onderscheiden. Het meer heeft dezelfde kleur als zijn rugzak.

Versleten vloerplanken kraken als ze naar de schemerlamp loopt en deze met een trage beweging aanklikt. Het is weer middag. Een kunstmatige middag. Hij staat er nog. Ze kijkt naar zijn afgewende gezicht. Zijn armen wijd. Afgedrukt op het juiste moment. Net op tijd.

Ze zucht, slikt de brok weg en nestelt zich op de doorgezakte hoekbank, die ze nog met z’n tweeën naar binnen hebben gedragen. Haar trillende handen omklemmen een theeglas. Ze zoekt houvast in zijn balancerende houding. En pakt dan met een automatische beweging de afstandsbediening.


Reageer (1)