Inloggen (e-mail/wachtwoord)

Hannah heeft geen bietjes

Geplaatst op: 24-04-2014
door: Carola
woordenjutter

Tien jaar is zij, en deelneemster aan de kindertuinen.

Alle dertig kinderen hebben een eigen lapje grond waarop, volgens een vaststaand plan, geschoffeld, gewied, gepoot, gezaaid en geharkt kan worden.

De derde les komt Hannah in een rolstoel: een missprong op de trampoline. Ze wil haar wekelijks uurtje op de tuin niet missen.

Vanuit haar rolstoel probeert ze te schoffelen.

De les loopt ten einde; Hannah ziet lijkbleek.

Ze vertelt me dat de plek waar ze vorige week bietjes heeft gezaaid niet meer te vinden is.

Ik denk ‘weggeschoffeld’, troost haar en vertel dat de volgende week mogelijk de plek duidelijker zichtbaar is als de plantjes wat gegroeid zijn.

s’Avonds  ga ik naar de tuin en kijk nog eens goed in Hannah haar tuintje: de bietjes in aanleg zijn weggeschoffeld.

Resoluut loop ik naar mijn eigen tuintje en schep de bietjes die nog in pril stadium vertoeven uit de grond en breng ze over naar Hannah’s tuintje.

Een late medetuinder, klaar om naar huis te gaan, vraagt wat ik aan het doen ben zo in het donker.

Ik vertel hem het verhaal van Hannah en haar weggeschoffelde ‘bietjes’.

s’Ochtends, nog in alle vroegte,  ga ik naar de tuin, Hannah’s  ‘bietjes’ wat extra water geven.

Tot mijn verwondering staan er vóór de door mij geplante bietjes nog een rij bietenplantjes.

 

De volgende les zeg ik tegen Hannah: “Zie je wel, soms moet je even wachten en komt het plantje toch op”.

Hannah kijkt mij alleen maar aan; Hannah weet beter.


Reageer (1)