Venice Beach

Een beetje verdwaasd en gedesoriënteerd door mijn jetlag, stap ik de auto uit. Ik ben aangekomen in Venice Beach. Het enige echte ‘Venice’. Venice in Italië heb ik mijzelf nooit naartoe kunnen verschepen, maar voor Venice Beach in Californië wilde ik graag een oceaan oversteken en twaalf uur staren naar een minuscuul beeldscherm met een te dikke buurman die zachtjes in mijn oor snurkt. Ja, voor Venice Beach wilde ik wel 9 uur tijdsverschil overbruggen en mijn vooroordelen jegens Amerikanen toetsen aan de realiteit.

Ineens in het midden van Los Angeles staan is een ongelooflijke ervaring. Het ziet eruit alsof je permanent door een camera kijkt. Dit verwart mij, immers , ik weet het zeker: mijn lichaam is hier nog nooit geweest, maar ook weer wel. Het voelt ergens als nieuw, de omgeving, de ambiance. Maar je netvlies, je ogen, je hersens hebben dit al gezien. Op TV ,in de bioscoop, op DVD, op internet, in een boek, elke mediavorm heeft zich wel eens geuit over dit bekende strand aan de westkust van de USA.

Onwennig maar nieuwsgierig start ik een wandeling over de beroemde boardwalk van Venice Beach. Ik loop langzaam richting het noorden. Richting Santa Monica Pier. Rechts van me loop ik langs eindeloze kleine winkeltjes, volgepropt met hoody sweaters met ‘Venice Beach’ erop. Toeristen stalletjes met elk een grote collectie aan sleutelhangers en ijskastmagneten. Elke 50 meter kom ik ook een hamburger tentje of een hotdog standje tegen. Ahh, de overheerlijke Amerikaanse cuisine. Ik bestel een hotdog met extra ketchup en heb geen idee hoe laat het is, lunch of avondeten, een sappige hotdog kan op elk moment van de dag.

Links van mij ligt het lang uitgestrekte strand. Het lijkt op een Nederlands strand. Het strand is lang en grijzig, de zee is ver weg en heeft zo te zien geen interessante surfbare golven noch mooie exotische kleur. Maar toch heeft dit strand een weergaloze aantrekkingskracht. Je moet ernaar kijken, je ogen worden aangetrokken en uitgenodigd om voortdurend over het strand te staren naar de zee. De typische palmbomen met palmpluimpjes bovenaan hun dikke stam vormen een prachtig silhouet met de zilverachtig glanzende zee op de achtergrond.  Het lijkt net of het uitzicht is ontworpen als een foto.

Mijn aandacht verdelend tussen het aanlokkelijke strand op links en de meest interessante boardwalk taferelen op rechts, loop ik immer door naar het Noorden. Een groepje zwerver muzikanten hebben de boardwalk omgetoverd tot een publiek podium. Deze plek is voor hen een blank canvas waaraan ze hun zelf geïmproviseerde muziek testen op voorbijgangers. Na afloop van een liedje bepaald de mate van applaus hun aanzet tot een nieuw nummer. Ze zien er onverzorgd uit. Stinken naar bier. Hun ooit witte T-shirts zijn grauw, met vlekken en vol vergane glorie. Maar ze maken muziek, ze maken plezier. De brotherhood is aanstekelijk en de show die ze geven indrukwekkend. Je vergeet het feit dat ze op straat wonen, geen bankrekening hebben en geen medische voorzieningen. Je zou nooit met ze willen ruilen. Maar ze stralen.

Het niks bezitten aan primaire levensbehoeften staat in een gek contrast met hun enige vorm van luxe die ze wel bezitten: een witte Apple laptop.  Hieruit komt de muziek die ze maken. De Apple is weer verbonden met een draad aan een iPod. Die weer verbonden is aan een versterker. De muziek kan hard en s’avonds nog harder uit de iPod schallen. Ingenieus. Het kan allemaal, het is immers Amerika, alles kan hier kennelijk. En het is Californië: home of the Apple producten. Zelfs de zwervers kunnen niet zonder een Apple. Ironisch.

De boardwalk gaat door voor kilometers lang.  Mijn benen protesteren tegen het vliegtuiggevoel, en met zware spieren loop ik stug door. Ik kan niet meer, maar ik wil meer. Meer zien, meer lezen, meer horen van dit fascinerende plekje. Op een gegeven moment loop ik langs een winkeltje dat Medicinal Marihuana verkoopt. Als ik semi geïnteresseerd (lees: aandoenlijk gecharmeerd) naar het uithangbord kijk, komt er een enthousiast lange donkere man op me af.  Hij draagt een wit T-shirt en een petje, grote witte Nike Air Jordans en ik typeer hem direct als ‘een echte Amerikaan’. In de haast onverstaanbare Amerikaanse straattaal slang vraagt hij aan mij of ik de dokter wil zien voor een recept voor medicial marihuana. Op mijn allervriendelijkst zeg ik hem in een beetje houterig Engels dat dit niet nodig is. Ik glimlach hem na, en even twijfel ik of ik hem niet moet uitleggen dat ik Nederlander ben en ik marihuana in een café kan kopen zonder een dokstersconsult. Nee, ik laat hem in de waan dat sommige winkeltjes in Venice Beach een gat in het systeem hebben gevonden. Een manier om legaal wiet te roken. Prachtig vind ik het. De innovativiteit van de Amerikanen, het talent van de daklozen, de kittige palmbomen trots aan het mooiste strand van Amerika staand. Wat een energie, want een ambitie straalt dit plekje uit. Amerika is op het eerste oog inderdaad een land van endless opportunities.

In dit kleine plekje in Los Angeles voel ik een begin van wat een mooie reis door Amerika zal gaan worden. De eerste kennismaking met mijn vooroordelen over dit land kloppen voor de volle honderd procent. I love it when a plan comes together…