Schrijfoefening: column over de verkiezingen. Wekelijkse column met als titel: Dan denk ik ineens...
Als persoonlijke bodyguard zitten of staan jullie met zijn vieren meestal dicht in de buurt van jullie hoogblonde leider. Strak in het pak, koptelefoontje in het oor en constant op jullie hoede - en garde(!). Na elke ‘rake’ oneliner van de man die jullie bescherming behoeft, over zaken als de AOW, Israel, de Verenigde Naties, veiligheid op straat, de islamisering van Nederland, kopvodden en massa-immigratie, wisselen jullie onderling triomfantelijke blikken uit.
Ik zou zo graag willen weten waar die zelfgenoegzame blikken van verstandhouding over gaan. Welke boodschap wordt er non-verbaal tussen jullie gecommuniceerd? Ik stel me zo voor dat die blikken als volgt in woorden kunnen worden vertaald: ‘Hij heeft zoals altijd gelijk en geeft die linkse elite weer eens lekker van katoen.’
Toen ik jullie laatst op televisie zag, ging ik in gedachten terug naar mijn middelbareschooltijd. Bij mij in de klas zaten vier puisterige brallende branieschoppers: baard in de keel, vol testosteron, grote bekken, bier drinkend, brommer rijdend, vroegtijdig schoolverlatend en omringd door zwermen rokende dommige hoogblonde meisjes. De branieschoppers zaten naast elkaar achter in de klas en wisten menig lesuur flink te verzieken.
Waar wil ik naartoe? Naar die onderlinge blikken van verstandhouding waarmee een willekeurige docent of medeleerling tot vijand of slachtoffer werd veroordeeld. Dat exclusieve wij-tegen-de-rest-van-de-wereld-gevoel dat ik ook terugzie bij alle partijleden en sympathisanten die vermenen voor de vrijheid te zijn.
Als we het toch hebben over overeenkomsten met mijn middelbare schooltijd. Jullie leider - die overigens wars is van partijdemocratie – werd laatst in het televisieprogramma Nova Politiek geïnterviewd en keek af en toe een beetje schamper over zijn schouder naar achteren als er door het aanwezige publiek – dat geheel bestond uit zijn achterban - als een goed geïnstrueerde applausmachine werd geklapt. Hij deed me nou weer denken aan het minst populaire jongetje in mijn klas – of eigenlijk meer het pispaaltje - dat nog steeds niet kan bevatten dat hij massaal bijval krijgt door verpakt in politieke taal de primitieve vijandige gevoelens van de minder verbaal begaafden te verwoorden.
Maar terug naar jullie - bodyguards en ex-branieschoppers. Wat beweegt jullie? Hadden jullie net zo goed uitsmijter in Club Escape kunnen worden? Of kiezen jullie er bewust voor om juist deze man te beschermen? Met andere woorden, vertegenwoordigt juist deze man, die op de middelbare school waarschijnlijk niet veilig was voor jullie onderlinge veroordelende en afkeurende blikken, jullie diepere gedachten, gevoelens en idealen? Dat soort vragen schieten nou soms - heel even – door mijn hoofd.