Piemel

Na het recente gedoe in Den Haag, heb ik me heilig voorgenomen dit keer niet wéér te vallen voor het powerplay van de PvdA. "O nee?" vraagt mijn man, PvdA-er in hart en nieren, met een uitgestreken gezicht.Nee! Groen is mijn hart en groen zal ik stemmen!

Zeker van mijn zaak ga ik op weg naar het rode potlood. Mijn besluit stemt me bij voorbaat tevreden. Deze keer zal ik niet gefrustreerd uit het hokje komen. Maar al bij de eerste brug gaat het knagen:Ga ik echt op de club van Maarten stemmen? Jazeker! Niet twijfelen. Doorzetten nu! Maar het is te laat. Het is er weer, dat beeld dat zich altijd opdringt als ik Groen Links wil stemmen.

Weet je nog Maarten? Die Hete Herfst van 1988, toen wij samen, poedelnaakt, op De Binnenhof stonden? Ik als lijsttrekker van het Progressief Studenten Overleg, jij als voorzitter van de Landelijke Studenten Vakbond. We waren beiden "UITGEKLEED DOOR DEET"(toenmalig minister van onderwijs Deetman) . En we pikten het niet. Wat een opwindend gevoel van verbondenheid gaf dat! Hoe kon ik toen vermoeden dat juist deze intimiteit mij van jou af zou drijven?

Ik zal proberen dat uit te leggen. Toen ik als student eens hypernerveus was voor een mondeling tentamen bij een uiterst kritische prof, raadde mijn moeder me aan om me de man voor te stellen met zijn pyjamabroek op zijn enkels, zittend op de wc. Dat bleek uiterst effectief om zijn gezag te relativeren.

Deze truc speelt mij parten telkens als ik me voorneem op Groen Links te stemmen. Of ik nu wil of niet, ik zie dan Maartens bleke billen, de smalle schouders en vooral dat nutteloze gebungel tussen de spillebenen. Voor de goede orde, niks ten nadele van Maartens zakie hoor. Het zag er netjes uit: niet te klein, niet te groot, symmetrie in de balzak, kortom, een prima piemel. Maar - mijn moeder wist het al - een blote man heeft in essentie toch iets aandoenlijks.

En dan zie ik dus geen wethouder meer. Laat staan een charismatisch leider. Dan zie ik studentenspielerei. Leuk? Ja. Bevlogen? Jazeker. Serieus? Mwaahhh. En dan dwaalt mijn rode potlood naar Lijst 1.

Bij thuiskomst heeft mijn man aan één blik op mijn chagrijnige gezicht genoeg: "Toch weer voor de billen van Bos gegaan?" probeert hij er een grapje van te maken.Het was de piemel van Maarten die het 'em deed. Maar dat durf ik niet hardop te zeggen.In juni heb ik weer een kans. Femke heb ik gelukkig nog nooit bloot gezien.