Kantje Boord

Laatst was ik bij het Stadsdeelkantoor in Amsterdam-Zuid. Ik moest daar mijn nieuwe identiteit ophalen. Je weet hoe dat gaat… , nummertje trekken en wachten.

Had mezelf voor genomen dat ik me vooral niet  druk wilde maken over een eventuele lange wachttijd dus ik had ruimschoots de tijd er voor uitgetrokken. Kijken hoe dat zou zijn om daar eens relaxed te zitten i.p.v. steeds te moeten kijken op mijn horloge om dat ik weer eens haast had.

Ik nam plaats achter twee dames die daar ogenschijnlijk lekker zaten te keuvelen. Ik nam mijn krantje en waagde een poging om die uit te gaan spitten.

Zonder dat ik het wilde werd ik als door een magneet aangetrokken om het gesprek tussen de twee dames te volgen. Geheel onvrijwillig natuurlijk. Ze praatten gewoon luid.

Ik hoorde ze spreken over Agnes…., Agnes Kant van de SP.

“Wat een leuke vrouw is dat toch!”, zei een van de vrouwen. “Zo gevat en ….

“Aanwezig ja, zul je bedoelen”, zei de andere vrouw snibbig. “Ze moet altijd zo duidelijk laten weten dat ze ook een mening  heeft en als  ze niet naar haar luisteren dan stelt ze haar vraag gewoon nog een keer, en nog een keer en…..nog een keer.”

Dat gevoel heb ik nou zelf ook wel bij Agnes. Ze doet me altijd denken aan een van die ouders die altijd het grootste woord hebben tijdens een ouderavond van een van de kinderen op school.

Zit je lekker weg te dutten tijdens zo’n saaie avond en ben je net bezig in je hoofd het boodschappenlijstje van de volgende dag door te nemen, word je bruut wakker geschud door zo’n moeder die een ongelooflijke open deur intrapt met een of andere onnozele vraag waarna ze snel om zich heen kijkt met zo’n blik van….., slimme vraag hé. Hadden jullie allemaal niet bedacht…. Ik ben ook zo betrokken….  Dit herhaalt zich dan rustig een keer of wat.  Hoogst irritant. Die irritatie wekt die Agnes nou bij mij ook altijd op.

“Het is juist goed dat ze laat zien dat ze er is”, zei de ene vrouw weer.  Daar hou ik van.

“Ja, als het zinnig is wat ze zegt” , zei de ander weer. “Ik heb altijd het gevoel dat ze haar niet echt serieus nemen. Nee, geef mij maar die Mark Rutten, wat een charisma”

Charisma van een slappe vaatdoek zou ze bedoelen. Nee, charisma? Hij toch niet dacht ik. Ik vind die Pechtold wel aardig en Wouter doet het toch ook niet slecht? Balkenende maar niet en Wilders al helemaal niet.

Opeens richtte een van de dames zich op mij. “Gaat u eigenlijk stemmen? En zo ja op wie dan?” Geschrokken door de impertinente vraag die ik toegeworpen kreeg voelde ik dat bij mij de stekker er even uitgetrokken werd. Toen ik de stroom weer voelde doorstromen in mijn lichaam en me weer vermande zei ik,

“Mmm, tja … nou… Ik moet eerlijk bekennen dat ik het nog niet goed weet.

Ik denk dat ik eerst maar eens alle verkiezingsprogramma’s naast elkaar moet gaan leggen om ze eens goed te vergelijken. Anders ben ik bang dat het er straks op neer komt dat ik ga stemmen op een gezicht i.p.v. op een weloverwogen keus tussen wat ze zoal te bieden hebben. Dat lijkt mij het verstandigst.”

De dames begonnen schaapachtig te lachen. “Wat een gedoe allemaal”, zeiden ze bijna tegelijk.