Genderrol

Liggend in bed hoorde ik afgelopen week tussen de muren van het pand, op balken en buizen, het onmiskenbare geluid van trippelende muizenpootjes. Met bonzend hart probeerde ik de plek te traceren. Het geschuifel klonk wel erg dichtbij. In mijn hoofd ging ik snel de ruimtes in mijn huis langs. Zaten er ergens gaten waar de muis, of erger: de muizen, het huis in konden komen? Hoe zou ik die eventueel aanwezige gaten kunnen dichten? En, belangrijker nog, kon ik dat?

            Zo zie je dat personen zich gaan gedragen naar de genderrol die zij door hun sekse toegewezen krijgen. Veel fietsbanden worden nog steeds door mannen geplakt en veel knopen aangenaaid door vrouwen. Mijn broertje kan het eerste, ik het laatste. Als mijn vader niet in de buurt is en ik tref mijn fiets aan met platte band, dan breng ik deze naar die aardige fietsenmaker om de hoek.

Nog zo’n voorbeeld: pas geleden bleef het water van mijn wc doorstromen, lang nadat er was doorgespoeld. Mijn vader legde mij uit waar het probleem hem in kon zitten, zodat ik er zelf naar kon kijken. Dit bleek verspilde moeite en een paar dagen later stond mijn vader op de stoep met zijn gereedschapskist in de hand. Met goede moed stapte ik achter hem het toilet in; wij zouden dat varkentje wel even gaan wassen! Driekwartier later stond ik lamlendig tegen de muur van het toilet aangeleund; ik bleek van weinig nut met mijn vrouwelijk brein en studie Psychologie. Terwijl het bij mijn vader nog niet echt wilde vlotten met de vlotter, vervloekte ik in stilte mijn genderrol en het feit dat ik me aan het voor mijn sekse gewenste gedrag had overgegeven. Had ik me verzet, dan was ik nu van groter nut geweest.

Mijn blote voeten raakten het koele laminaat toen ik mijn bed uitstapte, nog steeds behoedzaam luisterend naar elk geluid dat het geluid van een muis kon zijn. Angstvallig propte ik de kier onder mijn slaapkamerdeur dicht met een handdoek. Dat zou het wel doen voor vannacht. Zie je, ik kan best mijn eigen zaakjes oplossen. Morgen even papa bellen.